Wychowywanie dzieci to maraton; nie sprint.

Kiedy moje dziecko miało kilka miesięcy, uznałam, że warto zainwestować czas w zdobywanie wiedzy o wychowaniu, zanim pojawią się pierwsze trudności. Lubię być przygotowana na wymagające sytuacje i wiedzieć, jak mogę sobie z nimi poradzić. Dzięki temu czuję się spokojniej, a swoją uwagę mogę skupić na szukaniu rozwiązań.

To była dobra decyzja. Wyzwania wychowawcze pojawiły się szybciej, niż się spodziewałam, i okazały się większe, niż mogłam przypuszczać.

Kiedy po urlopie macierzyńskim wróciłam do pracy, regularnie pojawiało się to samo, wyjątkowo trudne zachowanie mojego wówczas niespełna dwuletniego dziecka. Po powrocie z biura maluch na powitanie okładał mnie rączkami po twarzy. Zdarzało się, że robił to kilka razy z rzędu. Pewnego razu uderzył mnie tak mocno, że pogiął oprawki moich okularów.

W tamtym momencie czułam przede wszystkim bezradność i zagubienie, a zaraz potem także zażenowanie, że w ogóle dochodzi do takich sytuacji. Moje dziecko nie miało złych wzorców. Nikt w mojej bliższej ani dalszej rodzinie nie stosuje przemocy, wszyscy odnosimy się do siebie z szacunkiem. Tym bardziej dręczyło mnie pytanie: skąd wzięło się tak gwałtowne zachowanie mojego malucha?

Jak się później dowiedziałam, te zaskakujące reakcje podczas naszych powitań były jedną z tak zwanych błędnych strategii niewłaściwego zachowania. Dzieci stosują różne takie strategie i potrafią je płynnie zmieniać, nawet kilka razy w ciągu dnia. Co ważne, robią to zupełnie nieświadomie w zależności od tego, jak bardzo w danym momencie poczuły się zranione, zignorowane czy sprowokowane do postawienia na swoim albo gdy straciły wiarę w to, że są w stanie sprostać oczekiwaniom rodzica. Takie zachowania zdarzają się wszystkim dzieciom. Zapewniam Cię, że również Twojemu.

Szukając pomocy, natrafiłam na metodę Pozytywnej Dyscypliny. Poznałam konkretne, praktyczne rozwiązania wychowawcze, a także gotowe sposoby reagowania i komunikowania się z dzieckiem w trudnych sytuacjach.

Zyskałam wiedzę, która pomogła mi lepiej rozumieć zachowanie mojego dziecka i świadomie wybierać sposób reagowania. Nauczyłam się, jak nie dawać się ponosić emocjom, a jednocześnie wyznaczać granice nawet wtedy, gdy w domu pojawiały się chaos i silne emocje zarówno moje, jak i mojego dziecka. To podejście dało mi poczucie bezpieczeństwa, większy spokój i długo oczekiwaną ulgę. Bez tej wiedzy z pewnością nadal czułabym się bezsilna i zagubiona.

Z czasem fascynacja tą metodą i jej skuteczność, skłoniła mnie do zdobycia certyfikatu edukatorki Pozytywnej Dyscypliny dla rodziców. Później zaczęłam pracować z rodzicami przedszkolaków w bardziej pogłębionej formie czyli poprzez coaching rodzicielski. Pomagam im odkrywać rozwiązania dopasowane do ich rodziny, wyznaczać własne cele i rozwijać się w roli mamy i taty.

Jestem członkinią międzynarodowego stowarzyszenia Positive Discipline Association. Regularnie uczestniczę w zjazdach edukatorów Pozytywnej Dyscypliny w Polsce, a także w międzynarodowych szkoleniach i grupach mentoringowych.